Kiedy duchowość staje się ucieczką

Duchowość rozgościła się na salonach. Medytujemy, ćwiczymy wdzięczność, praktykujemy uważność, pracujemy z energią, manifestujemy, pracujemy z wysokim wibracjami, lecz mimo to gdzieś w środku czujemy coraz większą pustkę.

Dlaczego?

Bo duchowość stała się kolejnym sposobem na to, żeby nie czuć tego co trudne. Używamy jej jako narzędzia do „odcinania się” od tych części siebie, których nie lubimy, których się wstydzimy, które przez lata tłumiłyśmy oraz od tych, które nie pasują do naszych wyobrażeń o sobie. I kiedy tak jej używamy, ona nie prowadzi do wolności, tylko do wyparcia. To, co brzmi miękko i „świadomie”, w rzeczywistości jest kolejnym mechanizmem unikania siebie. Ucieczką przed tym, co prawdziwe.

  • Złość? Zamiast ją uznać, próbujemy ją wyciszyć, bo przecież „niszczy energię”. 
  • Zazdrość? Przykrywamy ją afirmacją o obfitości. 
  • Ocena drugiego człowieka? Chowamy ją głęboko, bo „nie wolno oceniać”. 
  • Rozczarowanie? Odwracamy od niego oczy, bo przecież zawsze jest coś, za co powinnyśmy być wdzięczne.

Tylko wszystko to jest iluzją. 

Mówimy, że nie oceniamy, że brzydzimy się oceną, ale prawda jest taka, że każda z nas to robi i nie ma w tym nic złego, dopóki jesteśmy tego świadome. Problem pojawia się wtedy, gdy temu zaprzeczamy. Gdy udajemy, że jesteśmy „ponad to”, bo wtedy zaprzeczamy siebie. Ukryta ocena to wciąż ocena, tylko przykryta duchowym kostiumem.

Bywamy wściekłe, zazdrosne, rozczarowane i żadne próby przemedytowania ani pokolorowania wdzięcznością, tego nie zmienią.

Duchowość, która nie prowadzi do spotkania z całością siebie, a wiec również ze swoją ciemną stroną, ze swoim cieniem, staje się kolejną metodą, która ma nas od siebie oddalić i to obserwujemy. 

Prawdziwy rozwój dzieje się wtedy, kiedy prowadzi do prawdziwego spotkania ze sobą.  Uczy, jak wrócić do siebie nawet jeśli oznacza to spotkanie z tym, czego najbardziej się boisz i wstydzisz: złością, zazdrością, wstydem, bezradnością.

Takie spotkanie musi ujawnić te części Ciebie, a nie zamknąć im usta.

Nie uciekaj. Zatrzymaj się. Odważ się spotkać z tym, co w Tobie.

Z dużym zaangażowaniem tworzę newsletter, podcast, czytelnię oraz treści w socjalmediach.  

Ciągle uczę się czegoś nowego, inwestuję w rozwój swoich umiejętności i wiedzy, bo chcę, żeby to, co Ci daję – teksty, refleksje, inspiracje – miało prawdziwą wartość.
Jeśli moje treści są dla Ciebie ważne, coś w Tobie poruszają albo po prostu sprawiają, że dzień staje się choć odrobinę lepszy – możesz postawić mi kawę.

Każde wsparcie to dla mnie nie tylko ogromna motywacja, ale też sposób, by móc realnie utrzymywać się z tego, co kocham robić. Dziękuję.

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Krzyk w rodzicielstwie – efekt jojo

Krzyk w rodzicielstwie – efekt jojo

Krzyk w rodzicielstwie 19:12 — dziecko rozlewa kakao. Ty jedziesz na oparach i z Twoich ust znowu wychodzi ton, którego najbardziej u siebie nie znosisz... W tej samej sekundzie wpada Ci do głowy: „Od rana krzyczę… przecież obiecywałam sobie, że nie będę”. I wtedy...

czytaj dalej
Opór przed zmianą – jak go rozpoznać

Opór przed zmianą – jak go rozpoznać

Opór - element samorozwoju Ostatnio złapałam się na tym, że moje zmęczenie nie zawsze wynika tylko z tego, ile mam na głowie. Czasem dokłada mi go opór przed zmianą -  ten, który potrafi przebrać się za troskę o siebie i szeptać: „nie teraz”. Opowiem Ci dziś historię...

czytaj dalej
Rodzic to nie psycholog – zbyt często o tym zapominamy

Rodzic to nie psycholog – zbyt często o tym zapominamy

Rodzic to nie psycholog — dlaczego to ważne Bardzo mocno czuję, że powinniśmy głośno mówić o tym, że relacja rodzic-dziecko to nie to samo, co relacja profesjonalista-dziecko. Wielu rodziców bowiem stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. To dowodzi, że zapominamy o...

czytaj dalej
Więź i relacja to nie to samo

Więź i relacja to nie to samo

Pamiętam pytanie, które padło kiedyś na jednym z moich szkoleń. Jedna z uczestniczek zapytała: „Czy można mieć z dzieckiem dobrą relację, a mimo to nie zbudować z nim bezpiecznej więzi?” To było w czasie, gdy już od dawna rozważałam ten temat i choć jeszcze wtedy nie...

czytaj dalej
Kryzys?… Tylko kto lub co jest w kryzysie?

Kryzys?… Tylko kto lub co jest w kryzysie?

Dużo mówimy dzisiaj o kryzysie zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Rośnie liczba diagnoz, nie podoba nam się jak młodzi ludzie radzą sobie z emocjami, coraz więcej osób trafia go gabinetów psychologicznych oraz terapeutycznych. Łatwo odnieść wrażenie, że coś...

czytaj dalej
error: Nie kopiuj!