Zaczniesz ufać swoim decyzjom — mniej pytania wszystkich dookoła i mniej wahań „czy robię dobrze?”.

Zaczniesz odpuszczać presję bycia idealną — mniej wstydu, więcej ulgi i realizmu.

Rozróżnisz: poczucie własnej wartości vs. pewność siebie — przestaniesz łączyć swoją wartość z dążeniem do doskonałości i zaczniesz prawdziwie wspierać poczucie wartości dziecka, zamiast tylko rozwijać jego pewność siebie.

Zaczniesz opierać się na swojej intuicji — zamiast na ciągłym Googlu/Instagramie.

Czuje ulgę, bo mówisz mniej i konkretniej — częściej reaguje, bo nie brzmisz jak automatyczna sekretarka.

Uczy się przechodzić przez emocje bez Twojego ratowania — mniej zagadywania i nazywania w kółko, więcej prostoty.

Zaczniesz podejmować decyzje bez „dla świętego spokoju” — bez cofania się tylko dlatego, że dziecko protestuje.

Zaczniesz wychodzić z roli dyrektora wychowania — mniej kontroli, więcej prowadzenia, które nie wykańcza.

Więcej przestrzeni dla Ciebie — odpoczynek, książka, serial, chwila ciszy.

Czuje się bezpieczniej — bo dorosły naprawdę prowadzi i nie oddaje steru.

Adekwatnie do wieku zaczyna brać odpowiedzialność za siebie i swoje decyzje — uczy się, że wybory prowadzą do konkretnych rezultatów, i uczy się ponosić ich konsekwencje. Nie przejmujesz tej odpowiedzialności z powrotem przy pierwszych trudnościach, bo widzisz w nich naturalny etap jego procesu — dzięki temu dziecko naprawdę się rozwija, a Ty nie wpadasz w panikę przy pierwszych kłopotach.

Czuje, że jest częścią rodziny — a nie kimś, kogo się obsługuje lub zabawia.

Mniej negocjacji, tłumaczeń i „przegadywania” — przywództwo, którego uczysz się w tym programie, bazuje na osobistym sposobie mówienia, który w sobie nosisz. On składa się na Twoją indywidualność i jest najlepszym fundamentem w rozmowach z dziećmi. Mówiąc inaczej — w tym programie wracasz do korzeni, nie uczysz się rozbudowanych zdań i wypowiedzi, tylko upraszczasz to, jak mówisz. Nie odgrywasz roli, stajesz się sobą.

Mniej przeciągających się „walk o władzę” — prostota i jasność komunikacji, na której bazuje przywództwo, sprawia, że obszary Twojego wpływu i wpływu dziecka zaczną być dla Was wyraźniejsze. Dziecko przestanie próbować wpływać na to, co nie leży w obszarach jego wpływu.

Mniej poczucia winy u dorosłych, więcej jasności, kto decyduje — przestaniesz pytać dziecko o rzeczy, które podlegają Twoim decyzjom. Dzięki temu nie będziesz się z nich tłumaczyć ani zadręczać, czy dobrze postąpiłaś.

Lżejsze poranki i wieczory — porzucisz sztuczki wychowawcze (przekupywanie, targowanie się, itp.), ponieważ oddasz dziecku odpowiedzialność w sytuacjach, które tego wymagają, i przestaniesz ją odbierać.

Przestaniesz bać się własnych reakcji — mniej lęku „straumatyzuję”, więcej jasności co robić.

Zaczniesz obsługiwać konflikt bez oddawania steru stresowi — nawet gdy w domu jest głośno i trudno.

Zaczniesz szybciej wracać do siebie po krzyku — mniej wstydu i winy, więcej domknięcia sytuacji.

Zostaje uwolnione od pogadanek o emocjach i o potrzebach — większość dzieci ich nie lubi, więc to dla nich duża ulga.

Więcej przestrzeni na emocje bez ratowania — mniej zagadywania, mniej naprawiania, więcej prostoty.

Agresja dziecka staje się bardziej adekwatna do wieku i etapu rozwoju — wybuchy przestają stanowić problem.

Może być dzieckiem, a nie „małym dorosłym” — bo dorosły prowadzi.

Mniej eskalacji w trakcie wybuchu — zupełnie zmieni się Twoje postrzeganie zachowań agresywnych i to spowoduje, że przestaniesz dolewać benzyny, która rozpala. Zaczniesz odróżniać agresję od przemocy i dzięki temu będziesz mogła przestać kontrolować 90% sytuacji, które dotąd monitorowałaś.

Mniej „zamykanej buzi” i mniej napięcia wracającego inną drogą — przestaniesz uciszać siebie, dziecko oraz drugiego rodzica i to zmniejszy ciśnienie w Waszej rodzinie.

Więcej spokoju po burzy — nauczysz się w bezpieczny sposób wracać do relacji. Uświadomisz sobie, że wałkowanie tego, co się wydarzyło, nie tylko nie jest konieczne, ono nie służy ani Tobie ani dziecku. Przestaniesz to praktykować i dzięki temu czas, który dotąd poświęcałaś na rozkładanie na czynniki sytuacji trudnych, będziesz mogła przeznaczyć na przyjemniejsze działania.

Przestaniesz odmawiać „naokoło” (żarty, odwracanie uwagi, techniki) — wracasz do prostego komunikatu.

Zaczniesz wytrzymywać emocje po odmowie (płacz, złość, foch) bez cofania decyzji i bez ratowania.

Zaczniesz odmawiać wprost także wtedy, kiedy w grę wchodzą Twoje potrzeby — np. nie bo odpoczywam / czytam / biorę prysznic.

Dostaje jasne „nie” — więc rzadziej testuje, negocjuje i męczy temat w kółko.

Uczy się, że odmowa jest częścią relacji — i że można ją przyjąć.

Z czasem reaguje łagodniej na „nie” — bo przestaje widzieć w nim walkę o władzę.

Mniej negocjacji i przeciągania — uprościsz to, co główny nurt rodzicielstwa, praktykowany przez pop specjalistów, skomplikował do granic możliwości. Rozbudowane reguły, nadmiar słów oraz tłumaczeń przyczyniają się do rodzicielskiego wypalenia. W programie wrócisz do prostoty tego, jak mówisz. Dzięki temu i Ty, i dziecko odetchniecie z ulgą.

Mniej afer o słodycze/ekrany/zakupy — w rodzicielstwie zasadniczą różnicą jest różnica między odmową a dyskusją. Stanie się ona dla Ciebie jasna, co przełoży się na to, że przestaniesz tym, co mówisz i jak mówisz, komplikować codzienne sytuacje.

Więcej przestrzeni dla Ciebie — odmawianie ma bezpośredni wpływ na to, czy na co dzień umiesz dawać sobie czas na to, co lubisz robić. Główny nurt rodzicielstwa nawołuje do nadmiernego zaangażowania oraz do równoważenia go wyjazdami z przyjaciółmi. Przypomina to podwójne życie — będąc w domu, nakazuje nadmiarowe skupienie na dziecku, a potem wyjazd z przyjaciółmi, żeby odzyskać trochę czasu dla siebie. To błędne koło. W programie nauczysz się równoważyć czas, który oferujesz dziecku i sobie. Twoje dorosłe potrzeby wrócą na swoje miejsce. Pojawi się czas na odpoczynek, serial, książkę oraz ciepłą kawę i to wszystko, kiedy dzieci są w domu. Nie będziesz musiała wyjeżdżać z koleżankami, żeby te potrzeby zaspokajać.