„(…) ludzkiego gatunku nie charakteryzuje ani okrucieństwo, ani wstyd. To przebaczenie czyni nas tym, czym jesteśmy. Bez przebaczenia nasz gatunek doprowadziłby do zagłady podczas niekończących się aktów zemsty. Bez przebaczenia nie byłoby historii. Bez przebaczenia nie byłoby sztuki, bo każde jej dzieło jest w jakiś sposób dziełem wybaczenia. Bez tego marzenia nie byłoby miłości, bo każdy akt miłości jest w pewien sposób obietnicą wybaczenia. Żyjemy, bo możemy kochać, a kochamy bo potrafimy wybaczać.”

„Shantaram” Gregory David Roberts

• Dlaczego więc tak trudno nam wybaczać sobie?
• Dlaczego nie potrafimy dawać sobie tego, czym obdarzamy ludzi wokół?
• Dlaczego tak trudno nam kochać siebie?

Każdego dnia spotykam kobiety, które mówią – jestem nie taka, jaka powinnam być; jestem zbyt opiekuńcza; jestem egoistką; za mało się martwię; za dużo się martwię; za dużo biorę na siebie; za mało się angażuję; powinnam więcej dbać o siebie, za dużo o siebie dbam; nie powinnam się tak zachowywać; powinnam robić to i to.

Gdy zamknę oczy i odtwarzam sobie te wszystkie słyszane „jestem i powinnam” widzę te kobiety w ruchu, w marszu w biegu lub w działaniu.

Pracujemy nad sobą. Poznajemy siebie i z dumą mówimy o tym, co udało nam się osiągnąć. Staramy się bardziej i więcej. Tworzymy listy celów. Planujemy i zastanawiamy się, co zrobić inaczej, by być jeszcze więcej i jeszcze bardziej. Nadchodzący nowy rok sprzyja kolejnym podsumowaniom i kolejnym pomyślanym lub zapisanym zdaniom zaczynającym się od – w tym roku będę…

Nie róbmy sobie tego. 

Bez względu na to czego dowiedziałyśmy się o sobie w mijającym roku i jak obiecujące wizje mogą się z tego zrodzić, najważniejsza jest akceptacja pozbawiona działania.

Jeśli ten rok wzbogacił Cię i wiesz na przykład, że dajesz siebie za dużo w macierzyństwie, zanim podejmiesz decyzję, że w nadchodzącym zaprzestaniesz tym działaniom, zatrzymaj się.

Skieruj uwagę na tą siebie i przytul siebie właśnie taką, jaka jesteś. Nie odrzucaj tej siebie, bo ta część również potrzebuje miłości i przytulenia. To może oznaczać, że nadal będziesz dawała siebie za dużo. Być może nadal będziesz z tego powodu zmęczona, zirytowana, smutna i rozczarowana. Przyjmij te uczucia z miłością i przytul je, tak jak przytulałabyś swoje zmęczone, smutne i zirytowane dziecko. Nie czyń założeń, że zmienisz siebie. Pamiętaj, że każda Twoja część potrzebuje miłości i uznania, a nie prób zmieniania jej.

Zakasując rękawy i narzucając na siebie presję – kończę z tym. Od dzisiaj będę inna – inwestujesz masę energii w działanie, które jest okrucieństwem wobec siebie. Miłość rodzi się z wybaczenia, więc wybacz sobie.

Z tego miejsca to z pozoru takie samo działanie „dawania siebie za dużo w macierzyństwie”, ma szansę otworzyć przed Tobą pokłady wewnętrznej siły, która pewnego dnia bez tego drenującego z energii zakasania rękawów, przywita tą Ciebie, którą cały czas masz tam głęboko… która słyszała kiedyś, że musi zasłużyć, by być.

Na bycie żadna z nas nie musi zasługiwać. Bycie to przyjmowanie siebie w każdym momencie z czułością i zaufaniem. To przyjmowanie również tych niewygodnych kawałków. To wybaczanie sobie.

Pozwól łzom płynąć. Pozwól sobie na zupełne zatrzymanie się w tym wybaczeniu. Odkryj moc prawdziwej miłości, rodzącej się z prawdziwej akceptacji tego co jest…